11 Sep 17
 

11 Sep 17 / Third Worldศิลปินภาพประกอบสาวไทย ที่ไปขายแรงงานอยู่โตเกียว

ยูน-พยูณ วรชนะนันท์ เป็นศิลปินภาพประกอบที่ทำภาพประกอบ และออกแบบพ็อคเก็ตบุ๊คของไทยหลายเล่มและหลายปีแล้ว ประวัติคร่าวๆ คือ พอเรียนจบคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อปี 2001 พยูณก็เป็นนักเขียนและคอลัมนิสต์ที่นิตยสารแพรวสุดสัปดาห์อยู่ปีกว่า ก่อนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น แล้วก็อยู่ยาวจนจบด็อกเตอร์ ถึงบัดนี้ก็ปีที่ 12 แล้ว และช่วงนี้เธอเริ่มเป็นศิลปินฮ็อตอยู่ที่ญี่ปุ่น


ทำไมถึงเลือกเรียนต่อญี่ปุ่น ทั้งที่ช่วงปีที่ยูนจบเทร็นด์เรียนต่ออังกฤษมาแรงมาก
ตอนก่อนมา อินเตอร์เน็ตมันยังไม่แพร่ขนาดนี้ พึ่งพ้นยุคแพ็คลิงค์ [ตอนนั้น] ถ้าอยากจะดูงานเมืองนอกเปิดหูเปิดตา ก็ต้องไปร้านหนังสือ ห้องสมุด ไม่ก็ห้องวารสารของมหาวิทยาลัย แล้วช่วงนั้นชอบความเหนือความคาดหมายของงานญี่ปุ่น ชอบความที่เทคโนโลยีมันพัฒนาไปพร้อมๆ กับงานดีไซน์ ชอบ pop culture คิดว่าถ้ามาที่นี่ เดินไปไหนก็คงได้เห็นของดีทั่วโลก งานศิลปะท้่วโลกก็วนมาแสดงบ่อยๆ แล้วเป็นเมืองที่มีคนหลากหลาย มีวัฒนธรรมหลากหลาย เก่าผสมใหม่ สนุกดี คือไม่ใช่ว่าต้องเป็นญี่ปุ่นนะ แต่ต้องเป็นโตเกียวเลย เพราะมีทุกอย่างที่ว่ามาข้างต้น แต่ตอนนั้นก็ลืมคิดว่าภาษาญี่ปุ่นมันยาก คิดย้อนไปแล้วซูฮกความไม่กลัวอะไรเลยของตัวเองตอนนั้นจริงๆ 

12 ปีที่ผ่านมา ปีไหนที่เริ่มมีคนญี่ปุ่นมาจ้างบ่อยๆ
เพิ่งจะ 5-6 ปีมานี้เอง ช่วงแรกๆ มา พูดญี่ปุ่นก็ไม่ได้ เอาแต่เรียนกับวิจัย อ่านหนังสือจนสายตาสั้น หมกตัวในห้องสมุด จนเรียนจบ เริ่มพูดญี่ปุ่นได้บ้าง เริ่มมีแกลลอรี่มาชวนไปจัด exhibition ก็เลยเริ่มมีคนรู้จัก หลังจากนั้นก็มีงานมาเรื่อยๆ

เห็นการพัฒนาการของงานตัวเองอย่างไรบ้าง
จริงๆ ก็คงจะเหมือนกับกับคนทำงานศิลปะและออกแบบคนอื่นๆ คือสภาพแวดล้อมและสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตจะค่อยๆ ทับถมแล้วก็ค่อยๆ เปลี่ยนมุมมองของเรา มองย้อนกลับไป จากงานเวคเตอร์แบนๆ ก็เริ่มสนใจเรื่องแสง เรื่องบรรยากาศ เวลา เริ่มมีการพยายามหัดสร้างมิติให้ภาพทั้งด้านการมองเห็นและความคิด มันค่อยๆ เพิ่มบ้างลดบ้าง ไม่ค่อยสนใจเรื่องการสร้างสไตล์ของตัวเองอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยมีข้อจำกัด ได้ลองใส่หมด แล้วเหลือเฉพาะที่ชอบเอาไว้ เป็นข้อดีการเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในประเทศที่มีแต่คนเก่งๆ แบบใครๆ ก็วาดรูปได้ ขนาดแม่บ้านญี่ปุ่นเขายังเลี้ยงลูกไปด้วย แล้ววาดภาพประกอบเป็นรายได้เสริมก็มี เลยเหมือนต้องบีบตัวเองให้ทดลองอะไรใหม่ๆ และหาทางพัฒนาตลอดเวลาด้วย

งานที่ทำเป็นการใช้โปรแกรม AI เสียทั้งหมด คิดถึงงานวาดมือหรือสีน้ำบ้างไหม
ไม่ค่อยเก่งแนววาดมืออยู่ตั้งแต่แรกแล้ว เลยไม่ค่อยคิดถึงเท่าไหร่ รู้สึกว่าการวาดมือหรือวาดสีน้ำมันมีความ random และมีปัญหาที่ต้องจัดการตรงหน้าระหว่างวาดไปด้วย นี่คือมองในสายตาคนไม่เก่งสีน้ำนะ ก็ไม่รู้ว่าจริงๆ เป็นยังไง แต่ปกติงานยูนมันจะถูกคิดจนจบทั้งภาพในหัวก่อนแล้วค่อยลงมือทำ เลยมีความกลัวไม่ได้ดั่งใจอยู่ในหัว แต่มีบ้างที่คอมไม่ได้ดั่งใจเหมือนกัน แล้วก็ไปอิจฉาคนที่สามารถสร้างเส้นจากปลายพู่กันหรือปากกาให้ไหลจากสมองลงกระดาษได้อิสระแบบนั้น แต่ไอ้เราก็ใช้ทรงเรขาคณิตในงานเยอะเป็นทุนเดิม สุดท้ายก็เลยกลับมาที่คอม จนหลังๆ มานี่ได้ลองวาดภาพในพวก smartphone/tablet รู้สึกว่า ได้อิสระในการวาดมือกลับมา ผสมกับการใช้เรขาคณิตได้ด้วย เลยรู้สึกว่ายังพัฒนาต่อไปทำอะไรได้อีกเยอะ รู้งี้ซื้อตั้งนานแล้ว


ketsumeishi1ketsumeishi2
Ketsumeishi
เป็นงานวาด CD-DVD jacket ให้วงฮิปฮอป Ketsumeishi เป็นวงที่ค่อนข้างเมเจอร์ของที่นี่ เลยอวดมาสามสี่ปีแล้วไม่เลิก ตอนรับบรีฟงานมีแค่เดโมเพลงส่งมาให้เพลงเดียว บอกให้เอาไปฟังแล้วทำปกมานะ จบ.
มางี้ใช่ไหม ได้! ก็ส่งอันนี้ไป ไม่มีชื่อวงบนปกด้วย ปรากฏว่า สมาชิกวงเห็นแล้วบอก ชอบ เอาเลย! แล้วอีก 2 อาทิตย์ให้หลังมันก็ไปประดับอยู่ใน Tsutaya กลางสี่แยกชิบุย่า คือวินาทีนี้ไม่รู้แล้วว่าระหว่างลูกค้ากับดีไซเนอร์ ใครระห่ำกว่ากัน


new-museum-new-yorkfrank-llyod-wright(บน) New Museum, New York (ล่าง) Frank llyod Wright
เป็นหนึ่งในโปรเจคท์วาดงานสถาปัตยกรรมที่ไปเจอมา ความชอบส่วนตัวเช่นกัน


experiment-mirrorexperiment-light(บน) experiment mirror กับ (ล่าง) experiment light
เป็นงานล่าสุด วาดตอนหัดใช้โปรแกรมใหม่ใน ipad ทดลองเรื่องแสงและการสะท้อนเงากระจก


forbesสดๆ ร้อนๆ วาดหน้าเปิดให้ Forbes Japan เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์


วาดปกให้ WWD Beauty เป็นงานแรกๆ ที่ทดลองวาดแสงแบบเย็นๆ ค่ำๆ


millenium-falcon
akira-bike
deloreanAkira bike, Delorean, Millenium Falcon
เป็นงานในโปรเจ็คต์ vehicle วาดยานพาหนะจากในหนังหรือซีรีส์ เป็นความชอบส่วนตัว ชอบวาดละชอบดูรายละเอียดพวก mech


aerastyleอันนี้เป็นหน้าเปิดทำให้นิตยสาร Aera Style เป็นนิตยสารสูทหล่อๆ ของญี่ปุ่น


facebook.com/yunepage
http://yune.tokyo